Bu filmde yaşanan hiçbir şeyi aklımın ucundan geçirmemiştim. Hayretler içinde izledim ve dersimi alıp yerime oturdum.

IMDB

Puanım: 7/10

Seçtiğim Görseller ve harika posteri:

Filmdeki hikaye de enteresan biçimde Mallorca’da son buluyor. Benim son ‘hayat’ tecrübesini yaşadığım yer. Ertesi gün başlarına gelecek şeyden önceki gece, bir sahilde yaptıkları konuşma şöyleydi:

A: I’m tired

B: You want to go back?

A: That’s not the kind of tired I mean. Tired. Tired of everything. Tired of needing so much strength. Strength to live. Strength to live to the end. Strength to stop living. You need strength for everything. I’m exhausted. I can’t understand how in a few days I won’t be here anymore. I’ll never sit on this dock again. No dock at all. Never again. And the world will go on without me, as if I’d never been here. But you don’t feel that way right? You seem at peace with disappearing from one day to the other.

B: Maybe because I’ve never been able to touch anything. Ever since I was a kid. There’s always a huge space between the world and me.

IMDB

Puanım: 6/10

Seçtiğim Görseller ve harika posteri:

I am everything that I have lost. I am nothing but the story I have told myself.

I am made of dead stars. I fear I have wasted this gift completely.

What is worse than getting what you wanted and realising it won’t sustain you? What is better than losing everything, and realising you didn’t need it?

Bu kitabı bir iki ay boyunca okudum. Bu sırada çok şey yaşandı ve okumam sıkça bölündü. Yer yer iş yoğunluğu yüzünden yarım kaldı, bir süre gök yarıldı fırtınalar koptu, teknemiz devrildi insanlar denize düştü, tepemizde füzeler patladı, bazıları tutuklandı nezarete girdi, kiminin sokağına bomba düştü, sabahları hep işe geç kaldım, akşamları hep eve geç döndüm, diyetimi bozdum, düzenim dağıldı vs. vs… Ama en sonunda, dün gece eve dönüş uçağında elime aldım ve bitirdim.

Uçuş boyunca etrafımdakilere göz yaşlarımı fark ettirmemeye çalıştım, fakat başarılı oldum mu bilemiyorum. Esasında yazarın kişiliğini ve genel olarak otobiyografisini çok beğenmedim, ama insanlardan uzaklaşması, yalnızlığı, aidiyet problemleri, “soytarısı” ve dönüp dolaşıp kendini tüketirken bulması çok dokunaklı geldi.

İnsanlara karşı her zaman korku dolu bir ürperme hissettiğim ve insan gibi konuşma, insan gibi davranma yeteneğime hiçbir şekilde güvenmediğim için tüm korku ve endişelerimi toplayıp göğsümün derinliklerinde bir kutuya sakladım. Melankolimi ve öfkemi gizlemek için büyük çaba sarf ettim ve bunun yerine kendimi masum bir neşe havası geliştirmeye adadım. Böylece yavaş yavaş eksantrik bir “soytarıya” dönüştüm.

Bu, benim insanlara son yaklaşma çabamdı. İnsanların beni dibine kadar dehşete düşürmesine rağmen onlardan ne yaparsam yapayım kopamıyor gibiydim. Böylelikle “soytarımla” birlikte insanlarla bir bağ kurmayı başardım.

Horiki gibi arkadaşlarla içmek bir yana, diğer insanlarla olan tüm etkileşimlerim acı çekme uygulamalarından öte değildi. Bu acıyı hafifletmek umuduyla soytarıyı oynuyordum, fakat soytarılığın kendisi de beni yoruyordu artık. Sokakta en ufak bir tanıdığımı, hatta bir tanıdığıma benzettiğim birini görsem aniden irkiliyordum; içim tiksintiyle ürperiyordu ve başım dönüyordu. Başkaları tarafından çok sevildim ama görünüşe göre onları sevme yeteneği bende yoktu. (Ya da insanlar aleminde sevgi denen şeyin olup olmadığından bile şüphe ettiğimi söyleyebilirim.) Bu yüzden, benim gibi birinin yakın arkadaşının olmaması çok normaldi.

Kadir İnanır’ın evine, çocuğuna, eşine dönüş azmi, diğer karakterler arasında dikkat çeker biçimde karizmatik oluşu, filmin çekildiği zor şartların verdiği kasvet ve otoriteye başkaldıran gariban rolü birleşince sanki Gladiator izliyormuşum hissi verdi. Bizde de böyle derin ruhlu, asi bir karakter yaşamış olması güzel hissettirdi.

IMDB

Puanım: 7/10

Seçtiğim Görseller:

Dolayısıyla evet, belki insanlardan kopuk ve yalnızım, ama en azından bunu beraber yaşadığımı hissettiğim birileri var. Çok uzaklarda yaşıyor ya da hatta artık ölü de olsalar… Mesafelerden ve hayatta olmaktan daha sağlam bir bağ var bizim aramızda. Aynı karanlık mağarada, benzer çaresizliği hissettiğimizi biliyorum. Bizi birleştiren şey hem o karanlık his, hem de kurtulunacağına dair canlı tutulan o umut. Bu iki his insanın gözünde yer eder, ve o gözler kesinlikle birbirlerini tanır.

İlk dinleyişte tüm albümü yalayıp yutmuş, youtube’da canlılarını izlemeye dalmıştım. O gün bugündür de kendimi Ari Barokas ve Lafıma Gücenme yetkili servisi olarak ilan ederim. Henüz çok az kişiye önerme şansım oldu, ama derinlikle ve keyif ala ala dinleyeceğini tahmin ettiğim insanlara önermekten ayrı bir zevk duyarım.

Ne zaman ki -bu akşam olduğu gibi- kendimi yalnız ve tükenmiş hissetsem aşağıdaki şarkıyı dinler, iyi gelmesini umarım.

IMDB

Puanım: 7/10

Seçtiğim Görseller:

Kitaptaki Şiir:

To all light things
I compared her; to
a snowflake, a feather.

I remember she rested
at the dance on my
arm, as a bird
on its nest lest
eggs break, lest
she lean too heavily
on our love.

Snow melts, feathers are blown away;

I have let
her ashes down
in me like an anchor.

R.S. Thomas

Her karakterin kendi içinde bambaşka hayatlar yaşadığı, hemen hemen herkesin evlatlık çıktığı, yaşlıların ölmeyi beklediği, anlamsız evliliklerle bezeli, herkesin büyük bir sır sakladığı, karakterleri tek tek anlatması/konuşturması konusunu başarı ile yürütmüş bir aile hikayesi.

Aile bağları, sevgi, tutku, hayal, şiddet, öfke vs. bir çok kavramı ince ince işliyor.

Olduğum yerde olmak istemiyorum ama olduğum yerden çıkıp gidemiyorum da. Şu an yaşadığım her şey o günlerin aynısı. Evde olmak istemiyorum, ama her akşam eve dönüyorum. İşte olmak istemiyorum, ama her gün işe gidiyorum. Bir şey beni hep dışarı çekiyor. Hiçbir yere ait hissedemiyorum kendimi. Hiçbir eve, hiçbir aileye, hiçbir topluluğa. Hiç arkadaş grubum olmadı benim mesela. Bir futbol takımı tutmadım. Bir siyasi partiyi desteklemedim. Bir derneğin, bir hayır kurumunun üyesi değilim. Bir memleketim yok, oralı hissetmiyorum. Apartman toplantılarına bile gitmedim, o apartman beni ilgilendirmiyor, oraya ait değilim. Sadece orda oturuyorum. Ve ben bu hali armut ağacının tepesinden beri üstümde taşıyorum.

İnsan böyle bir şey. Nerede, hangi yaşta olursa olsun, kabuğunu kırıp içine baksan içi cılk yara. Yarasız, dertsiz, sırsız insan yok da, işte kimisi üstünü iyi örtüyor. Ben de örttüm. O kadar kapattım ki, kendim bile sormadım kendime. Bir kere oturup da kendimle, Selami’yle konuştuğum gibi konuşmadım. “Sen niye böylesin Ethem, gel, otur konuşalım. Anlat içindekini, anlat da rahatla” demedim kendime. Sadece şikâyet etmeyi bildim. Kendime kızmayı, Nurten’e kızmayı, anneme, babama, abime, kardeşime, çocuklara, hayata kızmayı bildim. Kolayı bu çünkü. Kız, küs ve somurt bir köşede. Kaçmayı daha kolay buldum. Her şeyden, herkesten kaçmanın soluklanacak bir durağı var, ama kendinden kaçıyorsan durmadan kaçıyorsun, durduğun, dinlendiğin bir an bile olmuyor. Şunca senedir yaptığım bundan başka bir şey değildi. Kendimi yarım hissediyordum. Yarım yamalak... Bu yarımlığı hatırlamamak için üstünü örtüyordum kendimin. Görünmez olana kadar.

Üniversite tercihlerini pas geçip ÖSS’ye tekrar girmeye karar verdiğim 2007 yazının sıcak bir Haziran gününde Fransa’da, Cezayir asıllı, sokak ve göçmen kültürünün içinde doğmuş Soha isimli bir kadının bu albümü piyasaya sürülmüş. Ben bu konudan habersiz, harçlığımı çıkarmak için bir call centerda çalışıyor ve bunu bir sene daha tekrarlayamayacağımı düşünüyordum. Herkes okula giderken ben aynı anda hem işsizliğe hem de çalışma hayatına girmiş gibiydim. Neyse ki o sene yerleştim ve maceraya başladım.

Öte yandan o yazın Fransız albümleri sıralamasında listede 42. sıraya kadar yükselebilmiş Soha, dumanlı sesi ve iki dile birden olan hakimiyeti sayesinde Marsilya şehrinde ünün ve şanın keyfini sürmekteydi.

O yıllarda henüz iphonelara geçilmediği ve spotify discover weekly listeme sadece bu hafta düştüğü için ben bu insanı o şarkının çıkışından 19 sene sonra, 2026’nın Ocak ayında tanımış bulundum. Tanıştığıma da memnun oldum.

Bir ilişkiden adım adım (pasos pasos) uzaklaştığını ve bununla beraber özgürleştiğini anlatan bir kadının hikayesini konu alan şarkıda, yine dumanlı bir sesle Ne zaman dönersin diye soran adamcağıza iki farklı dilde hayır diyip durulan bir nakarata sahip.

Filmdeki Hayat’ın birbaşınalığı, dışlanmışlığı ve kaybolmuşluğu, etrafındaki kalabalık ve çürümüşlükle birleşince ortaya güçlü bir tezat çıkıyor.

Tüm karakterler hayatın içinde bir şekilde kaybolmuşken, sadece Hayat’ın yeni bir hayata atılması da hüzünlü ama güzel bir detay.

IMDB

Puanım: 6/10

Seçtiğim Görseller:

Ancak kısa süre sonra bildiklerim bitti ve daha önce duymadığım - ve duyduğum an bayıldığım- yeni müzikler duymaya başladım. Fark etmiştim ki yakın zamanda bir albümü çıkmıştı ve o ana kadar ne bir şarkısını duymuş ne de dinlemiştim. İşte işler burada ilginçleşmeye başladı.

Spordan sonra işe gittim, akşam oldu, dönüş yoluna çıkmak üzere arabaya bindim, ve youtube’da çıkan sonuçlar arasında uzun bir konser videosu görüp, yolu en güzel bununla değerlendirebileceğimi düşünüp onu açtım. Konser videosu fazlasıyla sinematik çekilmiş, yüksek kaliteli bir yapıma benziyordu. İlgim biraz önümdeki yolda, ama en çok da videodaydı.

Şarkıları, insanlarla iletişimini, duygu geçişlerini, ama en önemlisi de şarkı sözlerini gördükçe yer yer gözlerim yaşararak, yer yer de büyük bir gülümsemeyle tüm konseri bitirdim. Eve girer girmez tek yapmak istediğim bu adam hakkındaki her videoyu izlemek ve her yazıyı okumaktı. Öyle de yaptım.

Hepimizin tanımasına vesile olan parçaları ve albümleri yaptıktan sonra uzun bir süre depresyon ve yalnızlık ile uğraşmıştı. Konser ya da yeni bir çalışma yapmıyor, sadece içinde olduğu karanlıkta tüm gün televizyon ve tiktok izliyordu. Bu dönemde yaşadıklarını anlattığı kısımların ve bazı şarkı sözlerinin beni bu kadar etkilemesinin sebebi ise kendimi de benzer bir durumda hissediyor olmamdı. O daha sonra kendi deyimiyle “o yokken yapılan şarkıları kıskandığı için” müziğe geri dönme kararı almıştı. Diyordu ki, eğer birilerini izleye izleye bir hater’a dönüştüyseniz, yapacağınız en iyi şey kendi ürünlerinizi üretmeye başlamaktır.

Stromae bana, '“sanatçı” dendiğinde ne anlıyorsam tam olarak onu yansıtıyor. Müzik, fotoğraf, sinema, şiir ve dizayn konusunda derine indikçe daha da şaşırmamı sağlayan işler yaptığını görüyorum. Futbol takımı forma dizaynı, özel seri araba dizaynı, sinemavari konser videoları, deli klipler, şiirsel ve oyunlarla dolu şarkı sözleri, derinlikli kişilik, samimiyet, olağan dışı fikirler ve davranışlar, renkli bir karakter ve belli ki hepsinin altında da derin bir depresyon. İşte bir insanı tanımadan sevmem için gerekli her şey.

Film biraz karikatürize edilmiş karakterlerle dolu olsa da, sıcak bir his bırakmayı başarıyor. Kendimle benzeştirdiğim kısmı ise; yeni bir ayrılık yaşamış bir insanın etrafındakilerin bu duruma karşı ne kadar yabancı ve anlayışsız kalabilecekleri ve bunu gören insanın kendini filmdeki Sultan karakteri gibi herkesten uzaklaştırmak istemesi.

IMDB

Puanım: 6/10

Seçtiğim Görseller:

1. ölüme dair şık bir güzelleme. onun renkliliği, gösterişliliği ve görkemi üzerine.

2. her düşüncemde var olan Emin Olabilmek konusu müthiş özetlenmiş. hiçbir şey mutlak değildir.

3. olumlu düşünme ve geleceğe dair pozitif kalma hakkında güzel benzetmeler. burada beni artık iyice içine çekiyor.

4. işte şiirin en vurucu yeri. ölüm ve doğum arasında güzel bir bağlantı ve önceki dörtlüklerden beslenen bir pozitif düşünce daha. ufak atılan adımların dünyayı (gerçekten dünya olmasa da kişinin kendi dünyasını) nasıl sarsabileceğine dair güzel bir inanç.

   ---

   

   

   

1886’da ölüm döşeğinde yatan bir savcı ile bu kadar çok ortak his ve düşünceye sahip olmak, aramızda enteresan bir bağ kurdu.

İvan İlyiç onca insanın yaşadığı şu koca kentte, onca eş dost arasında ve onca aile üyesiyle birlikteyken, ne denizlerin dibinde, ne de toprağın binlerce metre altında bir benzeri daha bulunamayacak korkunç bir yalnızlıkla yüzü divanın arkalığına dönük yatarken, yalnızca geçmişin hayaliyle yaşıyordu. Geçmişten birbiri ardına tablolar canlanıyordu gözünde. Hep yakın zamandan başlıyor, uzağa, en uzağa, çocukluğuna doğru gidiyor ve orada duruyordu.

İvan İlyiç’i kıvrandıran manevi acının nedeni, o gece uyumakta olan Gerasim’in elmacık kemikleri çıkık, kötülük nedir bilmeyen, tertemiz yüzüne bakarken apansız aklına geliveren bir düşünceydi: “Ya gerçekten de yaşamam gerektiği gibi yaşamadıysam, bilinçli seçtiğim yaşamım yanlışsa?”

Bu sırada filme başlarken bilmediğim en enteresan yanı, henüz izlemediğim bir film olan Boiling Point uyarlaması olduğu ve tıpkı onun gibi tek çekim ilerlediğiydi. Bunları filmi bitirdikten sonra okudum.

Filmin özeti; ailesi, iş hayatı, ekonomisi, psikolojisi, beklentisi ve ideolojisi bambaşka, hepsi karman çorman 20-25 kişinin, tek bir mekanda yemek yapmaya ve yemeye çalışması üzerine. Bir noktadan sonra filmi tamamen kaos ele geçiriyor ve son saniyesine kadar da öyle götürüyor. Gerçek zamanlı, tek mekanlı ve tek çekim bir gecenin hikayesi.

Yabancı bir fikirden uyarlama da olsa, yerli bir iş olması sebebiyle çok daha sevdim ve sıcak buldum.

Ayrıca film boyunca arka planda kaldığını düşündüğüm Onur Ünsal’ın beklentileri karşılar şekilde attığı tiradın videosunu da aşağıya eklemeden geçemedim.

IMDB

Puan: 7/10

Seçtiğim Görseller:

1. Zaman bölünemez, parçalara ayrılamaz bir bütündür. Akan bir nehrin her anının her bölgesinin her zamanının yine bir nehir olması gibi… Sadece kocaman ve tek başına bir şimdi vardır. İnsan ise hiçbir zaman bu zaman algısı içine işleyerek yaşayamaz. Ya anın içindedir ya da dışında.

2. Dalıp gittiği rüya alemleri, rüyaya özgü renkler ve şekiller, gariplikler içerir. Bu alemde bulunmanın soyutluğu ve hafifliğinı hisseder.

3. Bu alemlerde sükut, erdem, murad, ermek vardır. İnsan gördüğü, hissettiği kadarıyla da olsa her şeyi yaşayabilmeye, hissedebilmeye çalışır. Bu murada erebilmek ise dünyevilikten kopuk bir ermişlik getirir.

4. Dünya ve dünyevi her şey insanın içinde, zihninde doğar, sarmaşık gibi de rastgele büyür ve sürekli büyümeye devam eder. Burada şair ya hala rüya alemindedir ya da masmavi dünyadan bahseder. İki şekilde de huzura ermişlik vardır.

Bu akşam bu filmi izleme sebebim de yine kendisiydi. Esasında senaryosundan pek bir şey beklemeden açmıştım, ancak üniversite yıllarımı geçirdiğim sokaklarda çekildiğini görmemle beraber kendimi filmde kaybolmuş bir hâlde buldum.

Film, Tarık Akan’ın, eşinden bıktığı bir akşam kendini sokağa atan ve tüm geceyi Beyoğlu’nun binbir köşesinde geçiren hovarda bir adamı oynamasından ibaret. Oya Aydoğan’ın ve Erdal Özyağcılar’ın da rollerine cuk diye oturmaları cabası.

Beni geçmişe ve sevdiğim yerlere götürdüğü için sevmiş olsam da, pek dikkat çekici bir yanı olmayan, sıradan bir film gibi geldi.

IMDB

Puanım: 6/10

Seçtiğim Görseller:

Kitabın başlarında yazar, cevaplarını inceleyeceğini söylediği dokuz problemi sıralarken tüm dikkatim ondaydı. Güzel, sade bir giriş yapmış ve temiz bir yol haritası çıkarmıştı. Bahsettiği bu dokuz problem ise şunlardı:

• Zihnimizin dışındaki dünya

• Kendi zihnimizin dışındaki diğer zihinler

• Zihin ve beyin arasındaki ilişki

• Dilin nasıl mümkün olduğu

• Hür irade

• Ahlakın temeli

• Eşitsizlikler

• Ölüm

• Yaşamın anlamı

Sırasıyla bu konuları okurken, o gayet güzel topladığım ilgim ve dikkatim giderek kayboldu. Bazen çok basite kaçtığını, bazen ise alakasız yerlerde vakit öldürdüğünü hissettim. Kitabın büyük bir kısmını yazara karşı şu hislerle okudum: